|
Sem leikmanni langar mig að segja nokkra hlutu um þetta mót, sem og stöðu íslenska landsliðsins.
Varðandi þreytu þá er ekki að sjá að liðið hafi verið áberandi þreyttara á ákveðnum tímapunktum en öðrum. Eins stigs tap kom í morgunleik einu sinni og í 3. leik einu sinni. Þá daga sem þessi stórtöp komu var samt ekki að sjá mikil þreytumerki í hinum leikjunum, því það voru 2x25 stig, 22 stig á móti Tyrklandi og 17 stig á móti Noregi. Þessir leikir voru eiginlega með okkar bestu úrslitum í mótinu! Það sem klikkaði var millisterku þjóðirnar, Japan, Latvia, Finnland og Kína, (að ógleymdu GRIKK-landi ), en í þessum leikjum var auðveldlega hægt að skora a.m.k. 3-5 stig í viðbót. Þessir leikir voru allir snemma móts.
Það hefur verið vandamál hjá íslenskum landsliðinum í áratugi að þau gefa eftir í síðustu leikjunum. Þetta má sjá á mörgum Evrópumótum langt aftur í tímann, sem og á Bermuda bowl í fyrra. Þetta er vandamál sem vert er að skoða eitt og sér, en ekki blanda því saman við að 2 pör hafi spilað alla leikina. Þetta hefur verið viðvarandi vandamál þegar það hafa verið 3 pör, og oftar en ekki hefur verið keyrt algerlega á tveim pörum síðustu 2-3 dagana!
Það er dálítið sorglegt að sjá skrif sumra hérna og engu líklegara en að það hafi hlakkað í einstaka mönnum þegar Ísland komst ekki áfram. A.m.k. leið ekki langur tími þar til það kom I TOLD YOU SO póstur frá Jóni Þorvarðarsyni. Hann virðist halda að það eitt að senda ný pör til leiks tryggi góðan árangur(og væntanlega 4. sætið í riðlinum). Ég skil ekki alveg þessa speki, a.m.k. gekk síður en svo betur fyrir 4 árum þegar nýju pari var gefin séns. Það er satt best að segja ekki gaman að vera spilari í liði þegar maður veit að heima eru menn sem eru helst að vona að illa gangi. Frekar sorglegt en satt engu að síður. Þetta er a.m.k. ekki til þess fallið að hvetja núverandi leikmenn(né aðra) til þess að setja bridge í forgang og reyna að spila vel fyrir landsliðið. Þetta eru ekki margir menn, en það þarf ekki marga svarta sauði til að lita hjörðina.
Það er fyndið að sjá hvernig menn horfa misjöfnum augum á það hvort Ísland hafi verið nálægt því að ná 4. sæti í riðlinum. Í raun var þetta þannig að í síðasta leik vorum við jafnir Tyrklandi. Við áttum að spila við Monaco, sem var efst í riðlinum. Þeir höfðu rúllað öllu slökustu þjóðunum upp, en leikir þeirra á móti sterkustu liðunum fóru flestir 16-14(á móti Ísrael, Tyrklandi og Noregi). Á sama tíma spilaði Tyrkland við Ísrael og allt sem þurfti að gerast var að við fengjum a.m.k. jafn mörg stig og Tyrkland(og að Kína sem var 10 stigum á eftir færi ekki upp fyrir okkur). Var þetta nokkuð svo fjarlægt? Monaco stillti ekki upp sínu sterkasta liði heldur voru Zimmerman og Multon inná. Var nokkuð óraunhæft að ná 12-16 stigum og treysta á hagstæð úrslit úr hinum leiknum? Ísrael vann flesta sína leiki líkt og Monaco. Páll Þórsson metur þetta hins vegar þannig að við höfum verið langt frá því að ná 4. sæti! Hvernig er hægt að komast að þeirri niðurstöðu? Þó ég vilji alls ekki vera með neitt skítkast út í Pál Þórsson þá er fyndið að skoða skrif frá honum frá þeim tímapunkti sem Jón Þorvarðarson byrjaði að stinga upp á honum sem landsliðskandídat. Mig grunar að Páll telji(líkt og nokkrir aðrir) að hann bíði við gatið ef það tekst að komast alræmdri klíku Ferðafélagsins í burtu. Það er mjög gott ef menn hafa metnað til að komast í landsliðið, en leiðinlegt þegar menn reyna að stuðla að því með því að vera með skítkast út í allt og alla, bæði landsliðnefnd og spilarana sjálfa.
Ragnar Hermannsson horfir á þetta með raunsæjum augu(út frá raunverulegum væntingum), enda veit hann um hvað hann er að tala.
Mín skoðun á fyrirfram líkum Íslands í þessu móti var þessi: Miðað við árangur síðustu ára átti Íslands góðan séns á því að enda í topp 4 í riðlinum og komast í 16 liða úrslit. Þó gat brugðið til beggja vona þar sem þetta var langsterkasti riðillinn. Liðið var hins vegar ekki mjög líklegt til árangurs í 16 liða eða 8 liða úrslitum, aðallega vegna þess að það er líklegt að það myndi mæta einni af alsterkustu þjóð heims strax í 16 liða úrslitum, t.d. Ítalíu.
Þá kemur að spurningunni um það hvort rangt sé að senda 4 spilara? Ef ætlunin er ekki að komast lengra en í 16 liða úrslit þá er það í góðu lagi, enda er riðlakeppnin ekki nema 3 leikir á dag í 5 daga, sumir leikirnir á móti slökum andstæðingum. En ef ætlunin er að gera góða hluti í útsláttarkeppninni þá verður að senda 3 pör og æfa miklu miklu meira fyrir mótið. Það er mikill misskilningur að Íslendingar geti bara skroppið úr vinnu og farið á stórmót erlendis og rúllað upp atvinnumönnum. Þannig ganga hlutirnir ekki fyrir sig.  
< Skilaboðum breytt af Bjarni -- 16/8/2012 1:17:10 AM >
|